Rate this:

Το ζήτημα είναι πως ξεκινάς! Πως ξεκινάς να γράψεις και να αναλύσεις κάτι που, από τη μια σε πονά και από την άλλη είναι τόσο πολύπλοκο και δύσκολο να εξηγήσεις… Τι να εξηγήσεις δηλαδή; Μια ζωή το κλοτσοσκούφι. Μια ζωή δεξιά και αριστερά να ψάχνεις να βρεις ένα νόημα, ένα σκοπό, ένα λόγο που θα δικαιολογούσε την ύπαρξή σου σε αυτόν τον κόσμο!

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του χτες βρίσκεις πολλά χρώματα, γεμάτα συναισθήματα και πολλούς χαρακτήρες από τους οποίους πήρες, δανείστηκες, έκλεψες και στο τέλος έκανες δικά σου βιώματα. Ανθρώπους είχες πάντα δίπλα σου. Άλλες φορές τους έβλεπες και άλλες φορές ήτανε απλά σκιές που σου κρύβανε το φως! Το φως όμως δεν το χάρηκες! Δεν το χάρηκες κι ας ήτανε συνέχεια μπροστά σου, κι ας τόλμησες μια φορά να το πιάσεις… Δεν χάρηκες το φως, παρόλο που σου δόθηκε η ευκαιρία. Το θυσίασες για να κερδίσεις δυο στιγμές στον ουρανό!

Δυο στιγμές στον ουρανό που τότε σου φάνηκαν μια ολόκληρη ζωή και τώρα, κοιτώντας πίσω …ήταν απλά δυο στιγμές! Πόσα νόμιζες ότι ήξερες και τελικά σε βγάλαν σκάρτο, ψεύτη, υποκριτή! Όχι βέβαια! Ψέματα δεν είπες… Πεισματικά και εγωιστικά αρνήθηκες να δεις την αλήθεια! Αλλά… και αυτό σαν ψέμα δεν είναι; Και το φως;

Το φως υπάρχει ακόμα μπροστά σου. Περιμένει υπομονετικά να το προσέξεις, να το εκτιμήσεις, να το γευτείς, να το χαρείς, να το αξιώσεις, να το θεοποιήσεις! Κι εσύ βέβηλα και ανάξια θα το πάρεις στα χέρια σου πιστεύοντας ότι η δεύτερη ευκαιρία σου αξίζει! Αυτή τη φορά θα πεις πως είναι αλλιώς… Τώρα ξέρεις!

Ξέρεις;

Ξέρεις ή θα χαραμίσεις ακόμα μια ευκαιρία; Το θέμα είναι να προσπαθήσεις πραγματικά, να βάλεις μέσα στην προσπάθεια όλο σου το είναι στο να κατακτήσεις το φως, να το κάνεις ολότελα δικό σου… να το θεοποιήσεις! Η δεύτερη ευκαιρία θέλει προσπάθεια, πείσμα και θάρρος… Αν στην πρώτη στραβή σηκώσεις τα χέρια ψηλά και παραιτηθείς, θα χάσει νόημα το φως… αλλά κι εσύ… Και μετά το φως;

Μετά το φως σκοτάδι. Το σκοτάδι της λήθης και της λησμονιάς… Θα ξεχάσεις και θα ξεχαστείς… Θα ξεχαστείς στις στοές του χρόνου, σε μια υπόσταση που πραγματικά δεν θα θυμίζει εσένα… θα ξεχάσεις τη ζεστασιά του φωτός! Και το φως θα σταματήσει να υπάρχει και ο χρόνος θα κυλάει πιστά και αδιάκοπα και εσύ θα μεταμορφώνεσαι σε «τότε»… σε «κάποτε» και στο τέλος σε «.» … Κάπως έτσι θα χαθεί ακόμη και η ανάμνηση του φωτός…